Francuskie specjały
Włoskie specjały
Sekrety deski serów
Eurial w liczbach
IQF

Jesteś tutaj

Historia koziego sera

Historia koziego sera

Koza to legendarne zwierzę. Przez Indian była uważana za matkę świata, według mitologii greckiej to właśnie koza Amaltaja wykarmiła najważniejszego z bogów - Zeusa. Chińczycy dawniej robili z jej sierści pędzle do kaligrafii. Także we Francji to ważny bohater wielu legend i bajek.
Od wieków kozy były cenione jako zwierzęta, które zapewniały człowiekowi mleko, mięso i skórę. Już 7 000 lat przed naszą erą plemiona koczownicze zaczęły tworzyć pierwsze kozie sery, które zapoczątkowały serowarstwo w ogóle. Właściwie aż do średniowiecza sery produkowano głównie z mleka koziego i owczego. Dopiero potem nastąpiła popularyzacja serów i innych wyrobów z mleka krowiego. 

W czasie rozwoju rzymskiej i greckiej cywilizacji kozy przystosowały się do funkcjonowania na suchych, gorących terenach oraz w basenie Morza Śródziemnego. Dzięki swojej wędrownej naturze zajęły też zielone łąki w starożytnej Galii (obecna Francja) jeszcze długo przed Rzymianami. 
Kiedy w 732 roku przywódca Franków Karol Martel, zwany Młotem, wraz ze swoją armią - powstrzymał inwazję Saracenów, wielu z nich nie wróciło do domu. Zostali w okolicy i zajęli się hodowlą kóz. 
W średniowieczu kozie sery były walutą płatniczą, stanowiły też zapasy żywności dla pielgrzymów zmierzających do Saint Jacques de Compostello.
Przełomowym momentem w historii koziego sera był rok 1857, kiedy to francuski mikrobiolog Emil Duclaux, odkrył proces pasteryzacji. Dzięki temu można było zacząć wytwarzać sery o dłuższym okresie przydatności do spożycia i większej różnorodności. 

Pierwsze kozie sery z gwarancją bezpieczeństwa dla konsumenta zostały wprowadzone do obrotu handlowego we Francji w 1935 roku. 
Jeszcze wcześniej, w roku 1895, w okolicyPoitou-Charentes powstała mleczarnia Soignon. Region ten ze względu na bogactwo łąk i pastwisk szybko stał się jedną z kolebek koziego sera w Europie wraz z regionem Centrum i Rodan – Alpy.
Na rynku istnieje ponad 120 rodzajów kozich serów, które są dostępne w wielu kształtach i smakach. Są wytwarzane z mleka kóz różnych ras, według odmiennych receptur  a także są poddawane zróżnicowanym procesom dojrzewania, dzięki czemu każdy może znaleźć swój ulubiony smak.

Od 2009 roku Chroniona Nazwa Pochodzenia (ChNP) gwarantuje, że ser jest wytwarzany według tradycyjnej, zatwierdzonej receptury.

Dzięki markom Merci Chef! oraz Soignon przedsiębiorstwo Eurial jest producentem nr 1 kozich serów we Francji. Nasze sery są dobrze znane na całym świecie i wysoko oceniane przez smakoszy. 

Czy wiesz, że…

  • Francja jest największym producentem serów w Europie. Ma ich ponad 400 gatunków.
  • Sery twarogowe są najmniej kaloryczne. Zawierają od 44 do 293 kalorii w 100 gramach. 
  • 80 g camemberta dostarcza organizmowi ok. 300 mg wapnia, tyle samo co 1 kg pomarańczy. 
  • 70 g ementalera dostarcza organizmowi tyle samo białka, co 100 g mięsa.
  • Mleko kozie to skarbnica mikroelementów: wapnia, fosforu, potasu i magnezu.
  • Zalety mleka koziego wynikają ze specyficznej, innej niż w mleku krowim, budowy białek i tłuszczy. Krótkie łańcuchy tłuszczowe sprawiają, że kuleczki lipidowe są mniejsze, a przez to łatwiej przyswajalne.
  • Białko mleka koziego zawiera mniej kazein odpowiadających za powstawanie alergii. Ma za to więcej aminokwasów z siarką, wapniem, fosforem i potasem, które odpowiadają za wzmacnianie i budowanie naszych kości.
  • Przetwory z mleka koziego dają organizmowi więcej korzyści, niż samo kozie mleko. W wyniku  fermentacji łańcuchy białkowe ulegają rozbiciu i stają się łatwiej przyswajalne przez organizm człowieka.
  • Według mitologii mleko kozie było pokarmem boskim - koza Amalteja wykarmiła nim ukrytego na Krecie małego Zeusa.
  • W serowarstwie aż do wczesnego średniowiecza wykorzystywano przeważnie mleko kóz i owiec. W Polsce dopiero w XIX wieku zaczęto systematycznie przetwarzać mleko krowie - do tego czasu jedynie sezonowo produkowano z niego twarogi. 
  • Prawdziwa Feta może być produkowana jedynie w Grecji z greckiego mleka owczego. Ma nieregularny kształt, co zawdzięcza tradycyjnej recepturze, która zabrania odciskania nadmiaru wody za pomocą prasy mechanicznej.